ماه و خورشید که مانند تو نورانی نیست!            هر فروغی که چو انوار تو یزدانی نیست!

جز همانی که در آئینۀ عشقت محو است            هیچ کس باخبر از عـالم حـیرانی نیست

مُلک عـالم به امـیری تو می‌نازد و بس            غیر تو هیچ کـسی لایق سلـطانی نیست

همه آفـاق پُر از شَعـشـعۀ مِهـر شماست            گـوهـر مِهـر تو در تاج سلیـمانی نیست

عشق، مجـنـون تو گـردید و بیـابانی شد            در رهت خوش‌تر از این بی‌سر وسامانی نیست

خواب دیدم که تو می‌آیی و این رؤیا را            هیچ تعبیر به جز آنچه تو می‌دانی نیست

وارث عـدل و امان! جان عـلی زود بیا            جمع ما را به خدا غـیرِ پـریشانی نیست

جُمعه‌ای را که اثر از تو ندارد سرد است            دم بی یـاد شما، لحـظـۀ روحـانی نیست

همگی ندبـه‌کـنان ذکـر فـرج می‌خـوانند            شیعه را طاقت این غیبت طولانی نیست

هرچه گفتم به عنایات تو، عرض ادب است            هدف شعرِ «وفایی» که غزل خوانی نیست